Geografija

Srbija se nalazi na Balkanu – regionu jugoistocne Evrope (oko 80 % teritorije) i u Panonskoj niziji – regionu srednje Evrope (oko 20% teritorije). No, geografski, a i klimatski, jednim delom se ubraja i u mediteranske zemlje.

Severni deo Republike zauzima ravnica, a u južnim predelima su brežuljci i planine. Postoji preko 15 planinskih vrhova iznad 2000 metara nadmorske visine, a najviši vrh je Ðeravica (na Prokletijama) sa visinom od 2656 metara. U Srbiji preovladuje umereno kontinentalna klima.

Planinski reljef Srbije objašnjava pojavu mnogih kanjona, klisura i pecina (Resavska pecina, Ceremošnja, Risovaca…), a dodatnu lepotu obezbeduje bogatstvo izuzetno ocuvanih šuma u cijem sastavu ima mnogo endemskih vrsta, kao i bogatstvo voda, potoka, izvora, pašnjaka itd.

Plovne reke su Dunav (588 km), Sava (206 km), Tisa (168 km) i delimicno Velika Morava (ceo tok 185 km). Ostale velike reke su Zapadna Morava (308 km), Južna Morava (295 km), Ibar (272 km), Drina (220 km) i Timok (202 km). Najvece jezero u Srbiji je Ðerdapsko jezero sa 163 km² (sa rumunskim delom: 253 km²).

Srbija ima 5 nacionalnih parkova: Ðerdap, Kopaonik, Tara, Šar-planina i Fruška gora. Svi nacionalni parkovi poseduju visoke klimatske i zdravstveno-rekreativne vrednosti.

Istorija

Prve informacije o srpskoj državi poticu iz IX veka i dinastije Vlastimirovica. Rodonacelnik najznacajnije srednjevekovne srpske države, poznate kao Raška, i dinastije Nemanjic je Veliki župan Stefan Nemanja, srpski vladar iz XII veka. Srpska srednjevekovna država bila je pod jakim politickim i kulturnim uticajem Vizantije. Godine 1217, tokom vladavine Stefana Prvovencanog, Srbija postaje nezavisna kraljevina, a 1346. dostiže vrhunac moci kao carstvo Stefana Dušana, koji se proglasio za „Cara Srba i Grka“. Turci Osmanlije su porazili srpsko plemstvo 1389. u Bici na Kosovu polju, dok su konacno zagospodarili Srbijom posle pada Smedereva 1459. godine. U periodu od 1459. do 1804, Srbija je bila pod direktnom vlašcu Osmanlijskog carstva, mada je u nekoliko kracih intervala, od kojih je najduži bio od 1718. do 1739. godine, susedna Habzburgška monarhija držala pod svojom vlašcu severni deo Srbije.

Nacionalni ustanci u Srbiji, 1804. pod vodstvom Ðorda Petrovica zvanog Karadorde, i ponovo 1815. pod vodstvom Miloša Obrenovica, doveli su do stvaranja autonomne srpske kneževine. Od 1813. do 1882. srpsku državu predvode kneževi, a od 1882. kraljevi dinastije Obrenovic. Prvi ustav Srbija dobija 15. februara 1835. godine (Sretenjski ustav). Na Berlinskom kongresu 1878. Srbija je dobila medunarodno priznanje.

Majskim prevratom 1903. i izvršenjem atentata na kralja Aleksandra Obrenovica i kraljicu Dragu Mašin, na vlast ponovo dolazi dinastija Karadordevic, potomci Karadorda Petrovica, a za novog kralja je postavljen Petar Karadordevic. Srbija je znatno proširila svoju teritoriju na jug posle pobeda u Balkanskim ratovima. Uz velike ljudske i materijalne žrtve, Srbija je doprinela pobedi sila Antante u Prvom svetskom ratu.

Posle 1918. Srbija je, uz Crnu Goru jedina unoseci svoju državnost i suverenost, bila deo Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, preimenovane 1929. u Kraljevina Jugoslavija.